Gasparowa strona domowa

© 2007-2008 by gaspar. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Gasparowa Strona Domowa na dobry początek ja o mnie inni o mnie czytam oglądam słucham i gram dzienniczek kolejowy projekt Cegła zapiski z drogi przyjacielnik kontakt wpisownik	Nie dalej jak kilka tygodni temu byłem na spotkaniu z Mariuszem Szczygłem zorganizowanym przez poznański bookarest. Spotkanie z człowiekiem dobrej literatury (nie waham się tak powiedzieć o reportażyście) - standardowo nie więcej niż trzydzieści osób, ktoś z notatnikiem, inny z laptopem - obaj klepią krótkie relacje do mniej lub bardziej poważanych gazet. I ośmio-, może dziesięcioletni chłopiec. Kiedy nadszedł czas na pytania - grzecznie podniósł rękę i zapytał czemu właściwie Szczygieł lubi Czechy. I jak tu odpowiedzieć na takie pytanie od kilkulatka?... A Szczygieł odpowiedział. Odpowiedział tak głęboko jak tylko się dało - mówił przez ładnych kilka minut nie odbiegając od tematu. Dbał by malec zrozumiał każdą część jego wywodu, był zadowolony z odpowiedzi i pomyślał "faktycznie, już wiem czemu ten facet lubi Czechy". Odpowiedź nie była zresztą długim monologiem, a raczej rozmową z chłopakiem - rozmową jak z... młodszym, ale wciąż partnerem! Chwilę później wpadła mi w ręce wydana jakiś miesiąc temu antologia reportaży opisujących Polskę po przemianach osiemdziesiątego dziewiątego 20. .... Otwiera ją swoisty dziennik prowadzony przez Szczygła na początku lat 90. - kronika życia codziennego i drobnych odkryć tego co można, jak się da i co nie istniało wcześniej, choć, rzecz jasna, powinno. - W kiblu miejskim kupiłem dziś (pod Rotundą w przejściu) taką śmietankę, czy może mleko. Do kawy, w proszku. Babcia klozetowa sprzedaje. Ma pełno słoiczków brązowych. Holenderskie, nie umiem odczytać, co to jest dokładnie, ale fajnie się rozpuszcza. Potem dwadzieścia kilka reportaży, które... odpowiadają na dokładne tę samą potrzebę poznawczą: nazwania rzeczy i zjawisk nienazwanych, diagnozy nowego stanu, opisu codzienności, która codziennością zaczęła być dopiero teraz. Są wielkie nazwiska polskiego reportażu - Hugo-Bader, Tochman, Nowak. Jest też Kwaśniewski i Ostałowska. Są problemy wielkie i dotyczące całej rzeszy - długi, HIV, zarobkowa emigracja. Ale są i nazwiska, które czytelnik odkrywa dopiero wraz z przeczytanym reportażem - rewelacyjnym Nadzieja w gruzach World Trade Center Antczaka czy odważnym i trafnym Cała Polska czatuje na seks Artura Pałygi. Są też myśli, na które nie wpadłbym gdyby nie lektura. A najwspanialsze jest to, że każdy, każdy zamieszczony w Dwudziestce tekst jest właśnie tak subtelny, dokładny i konsekwentny jak odpowiedź Szczygła zasłyszana w Bookarescie. I każdy z reportaży z dokładnie taką samą uwagą i z takim samym zainteresowaniem podchodzi do drugiego człowieka. Taka właśnie jest polska szkoła reportażu.		20. 20 lat nowej Polski w reportażach według Mariusza Szczygła pod red. Mariusza Szczygła wyd. Czarne, seria Reportaż, Wołowiec 2009 ISBN 978-83-7536-143-8 podziękowania dla AniF fot. okł.: Wydawnictwo Czarne