Drogi inne, dukty, ścieżki

Czasem włóczę się po świecie. Tak po prostu. Bez pośpiechu i bez planów, przed siebie. Towarzyszy mi wielki fioletowy i zniszczony Karrimor - plecak, który mieści wszystkie niezbędne drobiazgi, i Wiersze zebrane Haliny Poświatowskiej, które czytam o zmroku. W plecaku, obok Haliny, śpi Canon i kilka negatywów, a czasem jego młodszy, cyfrowy brat. Czasem obok idzie przyjaciel - jak bowiem lepiej oddać wartość przyjaźni niż - choćby na chwilę, na kilka godzin - uwspólnić los? Wałęsamy się więc tak tu i ówdzie raczej omijając miejsca opisane w przewodnikach Loney Planet - i czasem natrafiamy na coś ciekawego: tak rodzą się zdjęcia. Kiedy indziej spotkamy kogoś wyjątkowego: tak rodzą się wiersze.

Niektóre ze słów i migawek z niespiesznych herbacianych włóczęg zebrałem poniżej. Do tego worka wrzuciłem także kiilka praktycznych porad dla tych, którzy znajdą się w tych samych miejscach. Zalecam lekturę z cynowym garnuszkiem pełnym niesłodzonego czaju w dłoniach.